Mahahual

Mahahual, aan de Costa Maya is een klein, rustig vissersdorp. Hoewel, rustig…?! Toen ik aankwam was het een vrolijke, drukke bedoening met aan de ene kant van de promenade allerlei souvenirwinkeltjes en restaurants en aan de andere kant een strand volgezet met strandstoelen en zitjes, afgewisseld met massagetafels. Ik voelde me wat overweldigd door het roepen naar de (alom aanwezige) toeristen of ze een massage wilde of even in hun winkel wilde komen kijken.

Ik had al gelezen dat er 3 keer in de week een cruiseschip aanlegt (toevallig precies de dagen dat ik er was) en dan het rustige dorpje veranderd in een roerige toeristische bezienswaardigheid. Ik keek richting de zee en ja hoor, daar zag ik zo’n groot monster aangemeerd liggen!

Nadat ik me had ingecheckt, mijn intrek had genomen in een erg schattig hutje voor de komende twee nachten en lief thuis even heb gebeld, ging ik weer de promenade op. Daar was (ineens?) bijna alles opgeruimd en opgeborgen. De rust was wederkeerd!

De drukke toeristische uurtjes zijn wel gezellig, maar ik vond die rust ook wel erg fijn! De mensen die daar wonen en werken, waren ook gelijk een stuk relaxter!

Het was een bewolkte en wat regenachtige dag toen ik aankwam. In de nacht begon het echt te hozen en kreeg ik het ook koud! (voor de 2e nacht maar een dekentje gevraagd bij de receptie). In de ochtend bleef het flink regenen, waar ik wel even van baalde, maar ach, het was de eerste keer dat ik regen had in Mexico!

In de middag ben ik gaan snorkelen bij het rif vlak voor de kust. Dit was leuk en ik heb mooie vissen gezien, al was ik wel een beetje teleurgesteld dat ik geen roggen of schildpadden heb gezien!

Er spoelt veel zeewier aan het strand op. Dit harken ze elke dag op om het op een grote hoop te gooien wat dan in de avond wordt opgehaald. Op sommige plekken ligt het te rotten en dan gaat het stinken!! Gelukkig heb je er op de meeste plekken geen last van, maar als ik langs zo’n grote hoop loop, dan moet ik echt mijn neus dichtdoen om niet te gaan kokhalzen!

Een medewerkster van de duikschool waarvandaan ik gesnorkeld heb raadde me aan om richting het noorden langs de kust te gaan lopen om meer te zien van het echte, ongerepte Mahahual. De kustlijn is beschermd gebied in verband met de mangrovebossen. Ik zou het inderdaad echt heel mooi hebben gevonden als er niet overal afval zou liggen! Overal waar ik keek zag ik lege verpakkingen, plastic flesjes e.d! Zo enorm zonde en onbegrijpelijk dat mensen zó met hun omgeving omgaan!

Vandaag is mijn laatste dag in Mahahual en vertrekt mijn bus pas aan het eind van de middag. Gelukkig zijn de wolken weer weggetrokken en is het stralend zonnig weer! Bij de receptie kan ik rustig even mijn blog schrijven en verder vermaak ik me wel op een van de terrasjes! Wat betreft het eten is Mexico mijn land wel! 😀

Rondom de receptie en het zwembad lopen ook meerdere leguanen rond. Prachtige beesten en ook totaal niet schuw! Ze lijken rustig te poseren voor me als ik een foto wil maken.