Het beklimmen van de Acatenango vulkaan

Vanaf de Acatenango kijk je uit op drie vulkanen: de Agua, Pacaya en de Fuego. Deze laatste maakt het beklimmen van de Acatenango vulkaan extra bijzonder. Vanaf het basecamp kijk je namelijk uit op deze, meest actieve vulkaan van Midden-Amerika. Om de 10 minuten ongeveer was er een uitbarsting te zien. Wanneer het licht is zie je voornamelijk grote rookwolken maar in de avond en nacht zie je explosies van spuitend lava. Helaas was ik toen steeds te laat met het maken van een foto omdat ik mijn handschoenen eerst uit moest doen ( zodra de zon weg is, is het steenkoud!) De herinnering hieraan zal me echter altijd bij blijven!

al vanaf Antigua zie je rookpluimen uit de Fuegovulkaan komen.

De hike omhoog naar 3600 meter:

Bij de start van de hike merk je gelijk dat je een vulkaan gaat beklimmen. Aan het begin van de wandeling loop je zo’n 1,5 uur vol in de zon, over los grind, door de maisvelden. Hierna veranderd de omgeving in een prachtig nevelwoud. Doordat de hike je door drie verschillende microklimaten naar de top brengt, loop je elke paar uur door een totaal verschillende omgeving. De meeste stukken gingen stijl omhoog en dat was echt heel zwaar! Gelukkig lag het tempo laag en stopten we regelmatig om even uit te rusten. Op een gegeven moment was ik zó moe dat ik niet meer om me heen kon kijken maar alleen maar bezig was met de volgende stap zetten! Ik was erg blij met mijn bergstokken; zonder die had ik het nooit gered!

aan het begin van de hike nog fris en fruitig 🙂

Ik was dan ook erg verbaasd dat ik na ongeveer 5 a 6 uur klimmen, als eerste van mijn groep (een heel gezellige groep van 13 mensen) aankwam in het basecamp! Ik moet er wel eerlijk bij vermelden dat ik een drager had ingehuurd voor mijn rugzak. Dat was ook het geld dubbel en dwars waard!

Na even uitgerust te hebben bij het basecamp kon je ervoor kiezen om daar te blijven, om (een heel zware hike) naar de vulkaan Fuego te maken, of om nog een uurtje door te klimmen om de zonsondergang te bekijken. Ik heb zoals de meesten, voor het laatste gekozen. Hier had ik geen spijt van want het uitzicht was sprookjesachtig mooi!

Bij terugkomst bij het basecamp was het tijd voor het diner en warme chocolademelk bij het kampvuur. Vrij snel daarna gingen we onze slaapzak in. Eerlijk gezegd heb ik amper geslapen. Ondanks dat ik al mijn warme kleren nog aan had, zelf met muts op en handschoenen aan, duurde het heel lang voordat ik het een beetje warm kreeg! Daarnaast lig je lepeltje lepeltje met nog 4 anderen en kan je je amper bewegen zonder een ander wakker te maken. Helaas moest ik er s’nachts toch even uit door een volle blaas en steeds erger wordende hoofdpijn. Ik heb toen ook maar een pilletje tegen hoogteziekte en paracetamol ingenomen.

Tegen 4.00 uur opgestaan om naar de top te klimmen om de zonsopkomst te bewonderen. We waren met z’n drieën plus de gids. De anderen bleven liever nog even liggen om vanaf het basecamp de zonsopkomst te bewonderen. Mijn hoofdpijn was bijna weg, maar evengoed werd ik genekt door de hoogte. Al na een kort stukje klimmen merkte ik dat ik niet genoeg adem had om verder omhoog te lopen en ben ik terug gegaan naar het basecamp. Ik heb het in ieder geval geprobeerd! Ook in het basecamp was de zonsopkomst prachtig!

De terugweg naar beneden leek in eerst instantie makkelijk en kostte weinig inspanning. Ik durfde zelf niet naar beneden te rennen zoals sommigen deden, maar stapje voor stapje kwam ik er ook wel! Halverwege ongeveer gingen mijn benen protesteren en werd het steeds lastiger om over het losse grind (stijl!) naar beneden te lopen. Maar ook al kwam ik als laatste beneden, ik heb het gered!

Ik kijk met trots en voldoening (en spierpijn 🙂 )terug op dit fantastische avontuur. Ik vond het echt een pittige hike, maar het was het hartstikke waard!