Sen Monorom

In een minibusje met locals en volgestouwd met allerlei producten die onderweg afgeleverd moesten worden, heb ik er zo’n 7 uur over gedaan om in Sen Monorom te komen. Het was niet de meest comfortabele rit, maar dat hoort ook bij het avontuur! De enige die Engels sprak in het busje was een jonge monnik met wie ik onderweg samen gegeten heb. Zo had ik wat aanspraak en kon hij zijn Engelse uitspraak oefenen!

Sen Monorom is de hoofdstad van de provincie Mondulkiri in het oosten van Cambodja tegen de grens met Vietnam. De provincie staat vooral bekend om de prachtige natuur en diverse stammen die in het bergachtige gebied wonen. Mondulkiri is erg dunbevolkt omdat in het gebied de dichte jungle de overhand heeft.

In het kleine stadje Sen Monorom wat zo’n 8000 inwoners telt, stapte ik over op een tuk tuk naar het resort waar ik verblijf. De weg ernaartoe was niet verhard, dat werd stuiteren!

Het resort is een paradijsje! Vooral het uitzicht op de bergen is adembenemend! Hier kan ik wel aan wennen!

Rond 1.00 uur vannacht word ik wakker door misselijkheid en koude rillingen. Ik voel me goed beroerd! Na overgegeven te hebben, een warme trui aan te hebben getrokken en lief thuis te hebben gebeld voor de nodige support probeer ik weer te slapen. Na een onrustige nacht blijken mijn darmen ook van slag te zijn! Ik gok dat het van de lunch onderweg was wat ik niet kende en ook niet weet hoe lang het al op tafel daar stond.

Na een warme douche voelde ik me goed genoeg om naar de olifanten te gaan van het Mondulkiri project.

Het Mondulkiri Project is een organisatie die olifanten uit gevangenschap redt en onderbrengt in een olifantenreservaat in de jungle. Het geld wat het eco-toerisme opbrengt wordt gebruikt om de eigenaren van de olifanten te betalen ter compensatie. Het project is bedoeld om zoveel mogelijk olifanten een goed leven te geven in de vrije jungle en tegelijkertijd helpen ze de bevolking hiermee.

In het bos waar ik vandaag heen ging wonen 3 olifanten; 2 vrouwen en 1 man. We hebben alleen kennis gemaakt met de dames. De man werd apart gehouden omdat hij bronstig is.

De eigenaren van het gebied waar de olifanten in leven, wilden het bos afbranden om er landbouwgrond van te maken zodat ze er geld mee konden verdienen. De organisatie betaald de eigenaren voor de grond zodat ze deze niet hoeven af te branden en de olifanten er kunnen blijven leven.

We kregen trosjes bananen om aan de olifanten te geven , die daar dol op zijn! Je mag dan ook dichtbij ze komen en ze aanraken. Wat een geweldige dieren! Toen de bananen op waren, moesten we afstand nemen en ze hun eigen gang laten gaan. We volgden ze van een afstandje. Nadat we ze een tijd geobserveerd hadden, zijn we naar een plek gegaan aan een riviertje om daar te lunchen. Na de lunch mocht je met de olifanten zwemmen. Ik was de enige van het groepje van 5 die daar gebruik van maakte en het was echt fantastisch!

Op de terugreis naar mijn resort stopten we bij een klein dorpje van een bergstam (Bunong). Tot voor een paar jaar terug leefden ze afgezonderd en in primitieve hutten. Toen er wegen aangelegd werden, kwamen er toeristen uit de steden zoals Phnom Penh die plekken zocht om te overnachten. Door deze toerisme verdienden de Bunong geld waarmee ze modernere huizen gingen bouwen. In dit dorp woont nog maar één familie in een oorspronkelijke hut.