De Killing Fields en het Tol Sleng museum

Vanmorgen met de tuk tuk naar de Killing Fields en het Tol Sleng museum geweest. Ik was erop voorbereid dat het heftig zou zijn, maar de geschiedenis van de Rode Khmer onder het bewind van Pot Pol, is gruwelijker dan je je maar kan voorstellen! Wat zich daar heeft afgespeeld is niks menselijks meer aan!

Tijdens mijn wandeling tussen de massagraven en in het museum kreeg ik via een audiotour de schokkende verhalen te horen!

De geschiedenis in vogelvlucht:

In 1975 reed het Rode Khmerleger de straten van Phnom Penh binnen. Omdat het Cambodjaanse volk erg te lijden had onder de Amerikaanse bombardementen tijdens de Vietnamoorlog, werd het leger in eerste instantie blij verwelkomt omdat men dacht dat er nu betere tijden aan zouden komen!

Dit duurde echter niet lang. Het doel van de extreem communistische Pot Pol en zijn rode leger was om een landbouwstaat te maken. De bevolking werden de stad uitgejaagd en moest naar het platteland om daar te werken. Scholen, bedrijven en fabrieken werden gesloten omdat alle Cambodjanen zich in dienst moesten stellen van de Republic. Ook werd geld afgeschaft en werden all persoonlijke eigendommen afgepakt.

Alle potentiele vijanden van het regime, hieronder vielen leraren, mensen met een diploma, brildragenden of mensen met zachte handen, werden verhoord in provisorische martelgevangenissen zoals S21. Ze werden door gruwelijke martelmethoden gedwongen om misdaden tegen het regime te bekennen en daarna geblinddoekt op transport gezet naar een van de 265 killingfields in het land. Daar werden ze vermoord. Naar schatting werden zo’n 2 miljoen mensen vermoord. Dat was een kwart van het totaal aantal inwoners van Cambodja.

In december 1978 viel een leger van Vietnam binnen en werd de rode Khmer verdreven.

De S21 werd gehuisvest in wat eerder een oud schoolgebouw was. In enkele lokalen waren foto’s te zien van de gevangenen (mannen, vrouwen en kinderen). In andere werden de martelwerktuigen tentoongesteld of schilderijen die goed weergaven wat er destijds gebeurd is.

Deze balk werd ooit gebruikt bij gymles. Later werd dit gebruikt om de gevangen aan op te hangen en te martelen. Daarna werd hun hoofd in een pot met uitwerpselen en water geduwd. Erachter liggen de graven van de laatste gevangenen die nog snel zijn vermoord toen de rode Khmer verdreven werd uit Cambodja.

Op de beneden verdieping van het eerste blok waren de martelkamers. De mannen en vrouwen werden op een bed vastgemaakt met een ijzeren stang aan hun voeten. De soms nog heel jonge kindsoldaten, kregen onderricht in hoe ze iemand door marteling een bekentenis konden afdwingen. Vaak eindigden ze zelf ook als gevangene.

Er waren regels opgesteld waar de gevangenen zich aan moesten houden, één ervan is dat ze niet mochten schreeuwen tijdens het verhoor, wat natuurlijk niet lukte!

Nadat de gevangene misdaden tegen het regime had bekend werd hij en zijn familie geblinddoekt naar een van de geheime Killingfields gebracht om daar vermoord te worden. Het idee was om hele gezinnen met wortel en al te vermoorden, dan kon er ook niemand wraak nemen.

Kogels waren duur en schoten waren misschien in de omtrek te horen, dus werden de slachtoffers doodgeslagen of gestoken en in een, door hun zelf gegraven, ondiep gat gegooid.

In dit graf werden de vrouwen gegooid nadat ze vermoord waren met hun baby’s en kinderen die gedood werden door ze tegen de boom aan te smijten.

Slechts een deel van de graven is geopend. Dit vanwege het gif dat dat in de graven gegooid werd. Dit gif had een tweeledig doel; overlevenden in het graf alsnog vermoorden en ontbinding tegen te gaan. Hierdoor kon de geur van de ontbindende lichamen de andere gevangenen die op het land aan het werk waren niet afschrikken. Overlevenden van het regime die later de massagraven openden zijn alsnog overleden aan de effecten van het gif in de graven, hierdoor is afgezien van verdere opgravingen.

Het Memorial Stupa monument (zie ook de foto bovenaan) laat ter nagedachtenis zo’n 8000 schedels zien van mensen die hier zijn gestorven. Ieder jaar vindt er een herdenking plaats voor de slachtoffers.